In een tijd waarin meer dan 1 miljard mensen Facebook gebruiken is het misschien vreemd om me af te vragen waarom ik ermee zou stoppen. Toch gaat deze blog daarover. Er zijn redenen genoeg om te stoppen met Facebook. Er zijn zaken waaraan ik me erger, ik beleef er niet overdreven veel plezier aan, het kost me te veel tijd en er zijn betere alternatieven waar ik meer uithaal. Heb je even?

Beste tijd gehad

De laatste tijd lees ik nogal eens dat Facebook zijn beste tijd heeft gehad. Jongeren keren Facebook de rug toe omdat hun ouders er intussen ook lid van zijn en ze daar niet op zitten te wachten. Alleen in Latijns Amerika en Afrika schijnt Facebook nog te groeien en onlangs merkte ik in India dat iedereen heel erg bezig was om mijn Facebook-vriendje te worden. In Nederland schijnt het gebruik wel een beetje te zijn gezakt, maar nog altijd heeft Facebook genoeg aantrekkingskracht voor 7,5 miljoen Nederlanders. Ik denk dat we Facebook-moe worden, nu bijna iedereen er lid van is.
Er komen zelfs nog functies bij: zo wil Facebook met een newstool gaan concurreren met Flipboard. Ook het idee van de Facebookmobiel vond ik niet bepaald aantrekkelijk: er is meer te doen op mijn mobiel.

Ergernissen

Ergernissen heb ik bij Facebook vanaf het begin gehad dat ik er gebruik van maak. Eigenlijk begon het al voor die tijd. Verzoeken om me aan te sluiten bij Facebook omdat mijn vrienden dat ook al hadden gedaan, die vallen bij mij vaak verkeerd. Wanneer iemand anders iets doet dan hoef ik dat toch nog niet te doen?
Toen ik eenmaal was gestart kwamen de reclames op het netwerk zelf. Ik ben niet van de computergame-generatie, dus al die verzoeken om boerderijtje te spelen of aan andere spelletjes mee toe doen, dat waren niet bepaald lokkertjes voor mij. Ik wilde er immers op om iets te lezen over mijn vrienden. Wat ik dan zie van iedereen (ik doe er ook aan mee) is toch een soort goed nieuwsshow. Alles gaat geweldig, alles is fantastisch, een dikke like. Dat vind ik niet leuk meer.

Privacy?

Mijn privacy en Facebook zijn niet bepaald vrienden, zo heb ik de afgelopen jaren wel geleerd. Voor je het weet ligt er van alles van mij op straat of op de schermen van mensen die ik helemaal niet ken. Daar valt gelukkig wel iets aan te doen: ik bekijk regelmatig mijn instellingen om te zien of alles nog zo staat zoals ik het heb bedoeld: ik deel alleen mijn informatie met mensen die ik zelf heb gekozen. Ook mijn vrienden heb ik immers zelf gekozen en wil ik ze niet dan is dit snel geregeld. Toch blijft het voortdurend opletten, want de voorwaarden worden nogal eens gewijzigd.
Ook Graph Search vind ik geen prettige ontwikkeling: ik weet wel dat ik die gegevens ooit zelf heb aangeleverd, maar ik vind niet dat ze met al mijn gegevens aan de haal moeten gaan.
Waar ik niet zo veel aan kan doen is dat er veel mensen zijn die alleen maar mijn informatie opslurpen maar nooit eens iets over zichzelf melden. Alsof ze met een wijnglas tegen de muur aan het luisteren zijn naar wat ik tegen anderen zeg. Bah! Het is een beetje een ongelijke situatie: ik wil toch ook wel eens iets van hen horen, of vinden zij helemaal niks??

Echte vrienden

Facebookvrienden, zijn dat wel mijn echte vrienden? Natuurlijk, ik hoor nu de nieuwtjes van mensen die ik al jarenlang niet meer spreek, dat is leuk. Maar is het daarmee een vriend? Is iedereen die een plusje bij mijn naam zet daarmee ook een onderdeel van mijn vriendenkring geworden? Ik betwijfel dit. De vervolgvraag is voor mij: zou ik het missen wanneer ik die digitale vrienden niet meer heb?
Misschien zou ik wat vaker in het echt gaan afspreken of wat vaker bellen. Facebook zorgt er ook voor dat je dingen deelt die je ook gewoon kunt vertellen. Soms lees ik dingen over mijn buren die ik natuurlijk ook gewoon kan horen van henzelf.

Alternatieven

Er zijn alternatieven genoeg, alleen dan moet ik daar natuurlijk wel werk van maken. Persoonlijk ben ik wel gecharmeerd van Twitter, daar ken ik lang niet iedereen die me volgt, maar ik krijg wel reacties waar ik vaak iets aan heb en het stimuleert me ook om op anderen te reageren.
Google+ blijft ook nog steeds naar mij lonken, alleen is het bij mij in die kringen nog een spookstad, ik moet er wel wat aan gaan doen. Dan is het zeker een alternatief, al was het maar omdat ik gericht kan delen met mensen die dezelfde interesse hebben.

Conclusie

Misschien ga ik wel een proefscheiding aan met Facebook: het deactiveren van mijn account. Dan is nog niet alles weg, mijn berichten blijven staan, maar mijn profiel schijnt niet meer te vinden te zijn. Ik ben benieuwd. Als het goed bevalt, dan gaan we echt uit elkaar.

 

 


Geschreven door