Tegenwoordig is het de normaalste zaak van de wereld dat de meest gruwelijke beelden direct op het internet verschijnen. Berichten worden veelvuldig gedeeld op social media en niemand staat er echt bij stilTotdat je zelf te maken krijgt met een ongeval of mishandeling.

Nieuwsgierigheid of sensatie?

Ik sprak laatst met iemand die een dierbare verloren had door een ongeval. Bij dit ongeval waren verschillende foto’s en video’s gemaakt door omstanders, die vervolgens gedeeld zijn op internet. Het bericht is geplaatst op verschillende websites en nu voor eeuwig gearchiveerd op het wereldwijde web. Voor betrokkenen is het er pijnlijk om deze beelden tegen te komen op het internet. Iets waar niemand bij stil lijkt te staan. En inderdaad, ik deed dat ook nooit, tot dit gesprek laatst. Is het onze nieuwsgierige aard, of het zoeken naar sensatie, dat ervoor zorgt dat we foto’s en video’s maken van de meest gruwelijke situaties?

In sommige gevallen is het goed dat er mensen zijn die maar door blijven filmen op momenten dat een ander vlucht voor zijn leven. Denk aan 9/11. Het is naar mijn idee goed dat daar beeldmateriaal beschikbaar van is. Anders had de hele wereld misschien geen idee gehad van de extreme situatie die zich daar heeft afgespeeld en was een onderzoek naar bepaalde zaken een stuk lastiger geweest. Maar bij situaties die geen publieke nieuwswaarde hebben, zou toch eens nagedacht moeten worden over de gevoelens van betrokkenen, voordat er beeldmateriaal en informatie gedeeld wordt.

Opsporing via social media

In het geval van misdaden en mishandelingen is tegenwoordig alles geoorloofd. Opsporing via social media bijvoorbeeld lijkt effectief. De mishandeling in Eindhoven een paar weken geleden, waarbij een 22-jarige man door 8 anderen werd geschopt en geslagen,  werd vrijwel direct opgelost na het delen van videomateriaal op Omroep Brabant. Deze video werd in korte tijd massaal gedeeld op Facebook en Twitter en de mannen die betrokken waren bij deze mishandeling, staan bovenaan in Google. Voor veel bedrijven een droom, voor deze mannen een nachtmerrie.

Powned heeft Brett Smits geïnterviewd, hij was 1 van de 8 jongens die betrokken was bij de mishandeling in Eindhoven. Ik wil niet pleiten voor deze jongen, maar de heksenjacht die ontstaan is na het delen van foto’s met namen op diverse social media in Nederland, die keur ik af. Het is goed dat veel politiezaken sneller opgelost worden door het delen van beeldmateriaal, maar het noemen van namen zonder dat duidelijk is wie wat heeft gedaan, is niet correct. De Officier van Justitie heeft nog geprobeerd de video te verwijderen. Een wat naïeve actie in mijn ogen.

Normen en waarden vervagen

De normen en waarden lijken te vervagen naarmate het internetgebruik verder toeneemt. Als iemand getuige is van een ongeval of mishandeling, is een foto binnen een paar seconden geplaatst en kan binnen het uur heel Nederland op de hoogte zijn. Het is waarschijnlijk onmogelijk om deze ontwikkelingen te stoppen, maar een stukje bewustwording is wenselijk. Naar mijn idee zouden mensen zich vaker af kunnen vragen wat de meerwaarde is van het continu delen van (gedetailleerde) informatie die zij tegenkomen. Ik ben benieuwd hoe anderen hier tegenaan kijken. Waar ligt de grens?


Geschreven door