Sinds eind vorige week kun je mij ook vinden op Ello, het nieuwste sociale netwerk (op dit moment nog invite-only). Is dit netwerk de moeite waard? Hopelijk weet je dat na het lezen van dit artikel.

Ik las over Ello op een blog – het zou het nieuwe anti-Facebook zijn. En zoiets prikkelt mij direct. Toen ik verder las, begreep ik dat het een advertentievrij sociaal medium is. Ik vroeg op Twitter wie er een invite over had, en gelukkig had @daniellelakeman dat. Nadat zij me had uitgenodigd, kon ik mijn account inrichten, en inmiddels vind je mij via ello.co/hooijerik

Een eerste blik doet mij niet zozeer aan Facebook denken, maar eerder aan Medium. Medium is opgericht door een van de oprichters van Twitter. Je kunt hier langere epistels kwijt en het heeft een minimalistische uitstraling. Ello heeft dat ook.

Een snelle vergelijking:

Wat is hetzelfde als op andere platforms?

  • Mentions van andere gebruikers, voorafgegaan door een @.
  • Je kunt berichten, foto’s (ook gifs) en links plaatsen.
  • Je hebt een profiel, met bio, header en profile image.

Wat is anders?

Je kunt degenen die je wilt volgen indelen in 2 groepen: friends en noise. Dit zijn de enige 2 streams die je kunt bekijken, verdere filtering is niet mogelijk. In die zin is het een vereenvoudigde versie van de cirkels van Google+.

Het is niet mogelijk om updates te liken. De enige mogelijke interactie is een reactie. De designers zeggen hiermee authentieke interactie te willen stimuleren. Private messaging is op dit moment nog in ontwikkeling.

Verder werkt bij Ello de hashtag niet, waarmee je berichten rondom een topic zou kunnen vinden. Wel kun je zien hoe vaak een bericht is bekeken.

Het mobiele design is nog niet optimaal, maar aan een app voor iOS en Android wordt gewerkt. Wat ik wel leuk vind aan het design, is het ouderwetse typemachine-font.

Waarom vind ik Ello leuk?

Veel van de mensen die ik regelmatig spreek via Twitter, zijn ook lid geworden. Ook een aantal andere schrijvers van Content Collective ben ik er al tegengekomen. Het is voor mij dus niet een ‘ghosttown’-ervaring (het stigma dat Google+ als netwerk in zijn begindagen meekreeg, maar ook later). Vrijwel iedereen die profielen aanmaakt en berichten post, is nog in de testfase. Dit levert een aantal leuke experimenten op:

5971260318154752

Ook parodie-accounts zijn mogelijk omdat Ello niet, zoals Facebook, een echte identiteit verplicht stelt. Het mooiste voorbeeld daarvan vind ik een parodie-account van Mark Zuckerburg zelf:

4994394333642752

Zonder advertenties? Wat is dan het verdienmodel?

Die vraag stelde ik mezelf ook. Een netwerk moet een aantal goed draaiende servers hebben staan, en dit kan zomaar wat kosten. Waar wordt dat van betaald?

Toen las ik dit artikel van iemand die de oprichter van Ello heeft geadviseerd. Tegen zijn advies in zijn zij toch naar Venture Capitalists (investeerders) gestapt. Volgens de auteur betekent dit altijd dat er sprake is van een exit-strategie. Hierbij willen investeerders cashen op het netwerk en de gebruikers, zoals nu ook bij de andere grote sociale media gebeurt. Inmiddels heb ik hier wel een nuance gevonden waarbij één van de co-founders zegt dat er geen sprake is van een exit-strategie. Het verdienmodel is volgens hem dat ze op een later moment geld willen verdienen met een premium service, zoals ook LinkedIn dat doet.

Deze artikels hebben me wel aan het denken gezet. Blijft Ello advertentievrij, en blijft mijn privacy gegarandeerd als ik er gebruik van maak? De tijd zal het leren. Toch blijf ik op Ello. Ik vind het er leuk en ik houd de ontwikkelingen goed in de gaten. Daarnaast is privacy volgens mij een illusie op iedere computer met een internetverbinding, en kan alles wat je op internet zet, door iemand worden gehackt.

Wat vind jij van Ello? Zie ik je daar ook?


Geschreven door