Tijdens tv-programma’s en voetbalwedstrijden second screen ik vaak op Twitter de hashtag voor comments.  Meestal erg vermakelijk, maar steeds vaker zakt het niveau ver, echt heel ver door een soort van maatschappelijke ondergrens. Als een stam van brulapen vallen tweeps over elkaar heen om maar zoveel en zo luid mogelijk hun ongenoegen te uiten, of te kopiëren van een ander alfa-mannetje.

Een voorbeeld.

Afgelopen week speelde Ajax waarschijnlijk hun beste wedstrijd van de afgelopen 6 jaar. 2-1 Winst tegen Barcelona. Zelfs enkele Feyenoord-fans waren enthousiast over het Amsterdamse voetbalspektakel. Dat zegt veel. Echt heel veel.

Ajax-Barcelona

Protesters clash with policemen during riots at a May Day rally in AthensMaar tijdens de wedstrijd viel een supporter van Ajax in de gracht tussen de tribune en het veld. Een val van zo’n 3, 4 meter. Hoofd op beton. Foto’s die je liever niet ziet werden toch gedeeld en geretweet. Nog voor het laatste fluitsignaal verklaarde sensatiekrantje Telegraaf dat de man was overleden. Nog steeds voor het laatste fluitsignaal werd dat alweer ingetrokken. Puur asociaal, hopen dat een man verliest zodat jij de primeur hebt.

Ondertussen stroomde op Twitter #ajabar vol met ramptoeristen. Ze vonden het schandalig dat de NOS in de nabeschouwing van de wedstrijd niets meldde over het ongeluk. Maar wat verwachten ze dan? Dat de NOS ook een verhaaltje uit z’n duim gaat zuigen? Natuurlijk niet, lul! Denk eens na… de NOS gaat tijdens een voetbalprogramma toch geen foto’s of video laten zien van een man in een plas bloed?! Als je zo graag smerige shit wil zien, google dan op ‘gore video’. Zieke vrucht.

De volgende dag werd de aandacht verlegd naar Ajax die nog niets via officiële kanalen naar buiten had gebracht over het ongeluk. Belachelijk van Ajax, riep Twitter! Maar misschien hè, misschien had de familie wel gevraagd om privacy. That’s right, Ajax verdient een fucking groot compliment dat ze niet zijn gezwicht voor de sociale druk en het slachtoffer en zijn familie op deze manier respecteren.

Wat wilde je ook alweer zeggen?

Iedereen wil graag weten wat er met zo’n man is gebeurd, of ie nog leeft. Maar in plaats van hun medeleven te tonen of hardop af te vragen of de supporter er (ooit nog) bovenop komt, eisen ze dat de NOS een leuke avond voetbal opoffert door een gruwelijke foto’s op tv te tonen.  Hoe-de-fuck ga je in 1  seconde van empathie naar intolerantie?

[pullquote align=”right”]En vergeef me dat ik schreeuw wat ik niet weet
en dat ik zwijg van wat zo helder is
dat ik eigenlijk nooit zeg wat ik bedoel
en dingen roep die ik niet voel
– Acda & De Munnik[/pullquote]GeenStijl en Politici Waarvan Ik De Naam Niet Noemen Mag hebben grote successen geboekt door zonder nuance hun onderbuikgevoelens als oprecht gedachtegoed neer te zetten. Als je om je heen kijkt en luistert, merk je dat wij zelf ook steeds meer op die manier ontploffen en schreeuwen communiceren en vergeten eerst onze gedachten even te ordenen.

Het ding van Twitter is bovendien dat het een snel medium is en 140 karakters ‘hella’ weinig ruimte biedt voor een gedachte. Voordat je je woorden voorzichtig hebt uitgedacht, zit je alweer middenin een discussie die helemaal niet gaat over wat je eigenlijk in je hartje wilde zeggen. Om je gedachten goed te verwoorden, moet je ze eerst verwerken.

Je onderbuikgevoel hoort in je onderbuik, niet op Twitter. Dan krijgen je woorden een stuk meer betekenis.


Geschreven door