Gisterochtend ben ik de trap afgelopen, ik ben op een stoel gaan zitten, heb mijn beide schoenen aangetrokken en de veters gestrikt. Vervolgens ben ik op de fiets gestapt en heb ik mijn kinderen naar school gebracht. Het klinkt misschien niet erg bijzonder, maar toch waren er mensen die voorspelden dat ik dat vanaf die dag niet meer zou kunnen. Ik had namelijk voor het eerst een Samsung Galaxy Mega in mijn broekzak, een smartphone met een 6.3’’ beeldscherm.

Voordat je een apparaat aanschaft, oriënteer je je online, onder andere door reviews te lezen. Die reviews spreken elkaar altijd in zekere mate tegen, maar waar het de Samsung Galaxy Mega betrof, liepen de meningen wel erg uiteen. Aan de ene kant had je mensen die vertelden dat ze niet konden wachten tot het buitengewoon transport hun reuzenfoon weer terug naar Samsung zou brengen. Daar tegenover stonden genuanceerder verhalen in de trant van ‘een prima ding als een groot scherm je ding is’. Sommigen vroegen zich af wat de toegevoegde waarde was van een groot scherm. Ook waren er velen die zich zorgen maakten of ze niet voor aap liepen met zo’n grote smartphone. Want dat is natuurlijk het belangrijkste bij een gadget: wat willekeurige voorbijgangers van het uiterlijk vinden. Maar verder zijn we niet oppervlakkig en onzeker, hoor, echt niet.

Lekker knutselen

Daar schoot ik weinig mee op. Bovendien gaat er voor het verwerven van inzichten niets boven eigen onderzoek, dus knipte ik twee stukken van 16,8 bij 8,8 centimeter uit de oudpapierdoos onder mijn bureau en plakte die op elkaar om op een dikte van 8 mm te komen. De hoekjes knipte ik mooi rond af. Dit fraaie staaltje kantoorvlijt stak ik in mijn zak. Mijn huissleutels moesten naar de andere kant verhuizen, maar verder: geen centje pijn. Even ter informatie: ik draag spijkerbroeken maat 34 (geweldig hoe een telefoon webbies over de hele wereld zover krijgt om over spijkerbroekmaten te discussiëren) en de Galaxy Mega past zonder problemen in mijn zak, zonder dat ik – zoals sommige reviews me vertelden – ineens een houten klaas of een halve gehandicapte ben geworden. Zelfs de foto van een vervaarlijk uit een broekzak stekende Mega die mijn helden van TechnoBuffalo plaatsen, bleek dus overdreven.

‘Wat een mooi ding’

Ik geniet nu dus volop van de voordelen van een Hele Grote Telefoon: lezen zonder zoomen, echt bruikbare multi-window, genoeg ruimte voor mijn dikke vingers op het toetsenbord en YouTube kijken zonder de helft erbij te hoeven raden. De reacties van anderen (niet dat het me veel uitmaakt) bleven tot nu toe beperkt tot ‘Wat een mooi ding’ (mijn kapster) en ‘Wat heb jij een grote telefoon’ (een kind van 7 in het zwembad). Mensen met wie ik zakelijke gesprekken heb, hebben waarschijnlijk al devices van alle mogelijke maten en vormgevingen uit binnenzakken zien komen. Bovendien hebben ze meestal wel iets anders te doen dan over gadgets te kwekken.

Nadelen zijn er ook

Heeft zo’n grote telefoon dan geen nadelen? Jawel. Natuurlijk. Het bedienen met één hand is, ondanks een paar aanpassingen aan de user interface, geen picknick. Zelfs het aannemen van een oproep vereist ofwel twee handen, ofwel behoorlijk wat duimflexibiliteit. De Play Store laat je, ondanks je grote scherm, alleen maar telefoon-apps zien waar in sommige gevallen de HD-apps toepasselijker zouden zijn. En o, ja: niet alleen video kijken en lezen is veel relaxter op een groot scherm, gamen wordt ook wel heel aantrekkelijk. Als je je Mega dus altijd in je zak hebt, kan het zomaar een kolossale timewaster worden. Als je kinderen hem niet confisqueren, tenminste.

Zeg het maar

Ik ben dus gelukkig met mijn phablet. Maar het hele internet heeft een mening over Grote Telefoons en jij dus ook. Dat kan bijna niet anders. En ik wil hem graag lezen. Hou je dus niet in en zet hem hieronder.


Geschreven door