Een tijdje terug zat ik op San Francisco International Airport met mijn laptop op schoot te wachten op een binnenlandse vlucht. Toevallig viel mijn oog op de lijst met computers die met het gratis WiFi-netwerk waren verbonden en die kwam overeen met wat ik om me heen zag: veel MacBooks. Bijna allemaal hadden ze nog de standaard computernaam: “Jake’s MacBook Air”, “Ben’s MacBook Pro” of “User’s MacBook Pro”. Mijn Adriaan (vernoemd naar mijn grootvader) was een uitzondering in de lijst.
De San Francisco Bay Area is wel het Mekka van hippe mensen, dus het verbaasde me niet dat ik daar veel Macs tegenkwam. Maar ik vroeg me ook af of Apple nog wel zo hip is nu iedereens oma er inmiddels eentje heeft en veel Apple-gebruikers meelopers zijn die vooral gezien willen worden met hun MacBook. Die de creativiteit missen om hun stijlaccessoire een naam te geven.

Network

Introductie: “Think Different”

Mijn eerste kennismaking met computers van Apple was in 1997 op de universiteit. De Macintosh-computers in de practicumzaal waren saaie dozen en het duurde minstens tien minuten voor de netwerkverbinding tot stand gebracht was. We e-mailden met Eudora op een diskette en browsten met Netscape Navigator of Internet Explorer for Mac tot we onderbroken werden door weer een monochroom bommetje (‘kernel panic’) in beeld. Een paar jaar later lachte ik om Mac-gebruikers. Ik zag de bommetjes voor me, als er weer eens een ICQ-chat met zo’n alternatieveling onderbroken werd. Een collega liet me enthousiast een of ander Mac-tijdschrift zien. Hij zei dat Mac OS X echt the bomb zou worden! Maar ik was tevreden met mijn Pentium.

Early Adopters: “Switch”

Eind 2003 veranderde mijn mening. Toenmalig vriendje had een PowerBook en ik was diep onder de indruk van het strakke design van zijn apparaat. Ook het innerlijk beviel me wel, Mac OS X zag er beeldschoon uit door mijn roze bril. Nadat vriendje het had uitgemaakt, troostte ik mezelf met de aankoop van een iBook. Daarvoor ging ik met de bus naar de dichtstbijzijnde Apple-dealer, op een soort industrieterrein. Allemaal mensen met sandalen en heuptasjes stonden achter een Mac met hun hoofd te knikken op de tonen van wat later iLife’s nieuwe onderdeel GarageBand bleek te zijn. Met een grote doos met daarin mijn nieuwe iBookje liep ik terug naar de bushalte.
Op die dag werd ik Apple-fan. Nog altijd was dat niet hip, dat duurde nog even.

Trendvolgers: “Get a Mac”

In mijn omgeving doken steeds meer Macs op. Ik heb nooit de illusie gehad dat mijn iBook en later MacBook daar enige invloed op hebben gehad, hoewel de vriendjes die volgden zonder uitzondering met een Mac mijn leven verlieten, nadat ik ze als pc-gebruikers had leren kennen. Rond 2008, toen de early adopters hun iPhone “1” verruilden voor een iPhone 3GS en de hippe mensen niet lang daarna ook aan de iPhone gingen, werd een soort plateaufase in de populariteit van het merk bereikt. In elk stadscentrum was wel een Apple-winkel te vinden, de traditionele computerbladen schreven over switchen naar Mac OS en tijdens Keynotes door Steve Jobs was het bijna stil op straat. Mijn persoonlijke hoogtepunt van de Mac-hype werd bereikt toen ik op een dag in juni 2010 om zes uur ‘s ochtends bij de Apple Store in Londen in de rij aansloot voor de iPhone 4. Tussen de hippe mensen, opgezweept door personeel dat ons liet zien waar we uren op stonden te wachten.

Mainstream: “Everyone’s a Mac”

Daarna werd Apple mainstream. Er ontstonden Mac-gebruikers die geen idee hadden wie Steve Jobs was. Het nieuws van zijn dood was voor een explosief gegroeide groep mensen een schok. Ik denk dat niet veel later het einde van het plateau werd bereikt. De early adopters hebben vast nog wel een Mac, maar de hippe mensen zijn allang op zoek naar iets nieuws. De iPhone is zo passé, je onderscheidt je tegenwoordig met een Windows Phone. Het is dat mijn Samsung Ultrabook qua design een vrijwel complete ripoff is van een MacBook Air, maar op de hotspot van Barcelona Airport was ik onlangs wel origineel zonder Mac.

Voorbij: “No More Thing?”

Apple zal nooit meer terugvallen naar het marginale marktaandeel dat het ooit had in de jaren ’90 van de vorige eeuw, toch verwacht ik dat het hoogtepunt nu wel voorbij is. Zelf ben ik al een tijdje Apple-fan-af. Ik vind de apparaten nog steeds mooi, maar het is mooi geweest. De doelgroep van pc-gebruikers die zich door mij kunnen laten overtuigen van een Mac is ook drastisch uitgedund. Voor Keynotes van Jobs’ opvolger Tim Cook blijven zelfs hippe mensen niet meer thuis. Ik denk dat een Mac gewoon niet meer hip is.


Geschreven door