Vakantie: hét moment om los te komen van internet. Maar met wifi tot in elke stoffige uithoek van de aarde, wordt het ons als smartphone- en tabletbezitters niet gemakkelijk gemaakt. Het enige land waar ik geen seconde online was, is Cuba. Heerlijk rustig voor mij. Maar hoe zit het met internettoegang voor de Cubanen?

Drie jaar geleden bezocht ik Cuba voor een vakantie. Het perfecte land om jezelf een paar weken los te koppelen van internet. Wifi was er nergens. En dat enkele internetcafé liep ik zonder enige aandrang voorbij. Heerlijk.

Zeer achtergesteld

De Cubanen ervaren dat anders, leek mij. Ik besloot een klein online onderzoekje te doen naar de internettoegang voor de lokale bevolking. Het eiland blijkt hierin één van de meest achtergestelde gebieden ter wereld. Slechts twee procent van de inwoners heeft een verbinding met het zeer trage internet, dat vanwege het embargo van de VS alleen via satelliet beschikbaar is. Inloggen in een café of hotel is voor Cubanen verboden en kost bovendien een flink deel van een gemiddeld maandsalaris. Als ze al online zijn, mogen de meeste Cubanen alleen op een door de staat gecontroleerd intranet.

Social communist media

Dit nationale intranet, vergelijkbaar met wat ze in Noord-Korea gebruiken, bevat een gecontroleerd e-mailsysteem, een eigen versie van Wikipedia: EcuRed en een eveneens Cubaanse kopie van Facebook: Red Social – niet toegankelijk van buiten het eiland. Met deze navelstaarderij probeert de regering de inwoners weg te houden van het democratische internet. Alleen toeristen en overheidsmedewerkers mogen op het wereldwijde web.

Onbetaalbaar

De overheid laat de teugels de laatste jaren wel wat vieren. ‘Gewone’ Cubanen mogen sinds 2007 een computer aanschaffen – al kunnen de meesten dat zeker niet betalen. En buitenlandse websites zijn over het algemeen niet geblokkeerd, zoals in bijvoorbeeld China vaak wel het geval is. Toch zijn deze websites vanwege de enorm trage verbinding en hoge kosten alsnog moeilijk toegankelijk. En nogmaals: de meeste Cubanen mogen ze officieel niet bezoeken.

Zwarte markt voor accounts

Ondanks de restricties en obstakels weten vele Cubanen toch gebruik te maken van internet. Er is een zwarte markt waar overheidsmedewerkers wachtwoorden en accounts verkopen. Bloggers geven hun stukjes aan mensen die wél gemakkelijk toegang hebben tot internet, of verzenden ze via een mobiele telefoon, soms met buitenlandse simkaart.

Bloggen via e-mail

Een bekende Cubaanse blogger is Yoani Sanchez (1975), in 2008 door Time uitgeroepen tot één van de invloedrijkste personen ter wereld. Op haar blog Generación Y schrijft ze kritisch over het dagelijks leven onder het Castroregime. Omdat haar website sinds 2008 niet meer toegankelijk is in Cuba, is Sanchéz afhankelijk van vrienden in het buitenland voor het posten van haar blogs, die ze via e-mail verstuurt. ‘Blind blogging’ noemt ze het zelf.

Luxeprobleem

Zo zie je: Cubanen kunnen alleen maar dromen van wifi op elke straathoek. Voor hen is even een tweetje of blog posten een privilege. En dan hebben we het nog niet gehad over China, Saoedi Arabië, Sudan, Noord-Korea, Syrië en andere landen waar het slecht gesteld is met de vrije toegang tot het web. Je druk maken over té veel internet en social media is dus duidelijk een luxeprobleem.

(Bronnen: www.wikipedia.com, www.fastcompany.com, www.huffingtonpost.com)


Geschreven door