Onlangs op het postkantoor om een pakketje te versturen (voor de gamers onder ons: een uitgespeelde Jak3 voor PS2). Ik zeg postkantoor uit gewoonte maar in ons dorp moeten we het al een paar jaar doen met een postagentschap in een van de twee boekwinkels. Ik stond als derde in de rij en in Zen modus. Bij de balie meende ik vaag een milde ergernis te bespeuren maar dat kon mij niet uit de diepere gedachten rukken waar ik op dat moment mee speelde.

Mijn extra-corporele zintuigen waarschuwde mij echter dat de ergernis zich van achter de balie naar de rij ervoor had verplaatst.

“Dames en heren, het spijt me: hij doet het niet meer,” zei de dame achter de balie. “Hij doet helemaal niets meer, wat ik ook probeer. Ik kan niks zonder computer, zelfs geen pakketjes versturen.”

Oud zeer

Als ex-systeembeheerder beroerde de woorden “Hij doet het niet meer” oude wonden. Computers hebben dat soms. Net als mensen slijten ze en net als mensen hebben ze soms een off-day. Net als bij mensen echter gaan ze steeds langer mee en hebben steeds minder vaak off-days. Toch werd een dame voor mij in de rij ronduit rebels. Luidruchtig beklaagde zij de huidige maatschappij waarin computers de dienst uitmaakte. In haar tijd…

Vroegah

In uw tijd mevrouw deed een brief naar uw kleinkind in Australië er twee weken over in plaats van een paar seconden die een email er over doet. In uw tijd kostte een telefoontje drie gulden vijftig per minuut zodra de telefoonkabel de landsgrenzen overschreed. Nu kunt u dankzij de computer en een programmaatje als Skype gratis praten met verre verwanten en vrienden. In uw tijd had u de keus uit twee tv-zenders en als de wind en de zonnevlekken het toestonden een sneeuwerig WDR 3. Nu dankzij satellieten vol met computers kunt u kiezen uit honderden zenders met meer soaps en reality shows dan een mens zonder nadelige gevolgen aan kan. Dat laatste geldt overigens niet meer voor mij aangezien ik als echte geek de kabel heb opgezegd en een Mac Mini aan de tv heb gehangen. Daarmee kan ik helemaal zelf mijn kijkplezier bepalen. Nog meer keus dankzij computers!

We hebben ze nodig!

Zonder computers zouden ziekenhuizen niet kunnen omgaan met de enorme bevolkingsgroei. Winkels niet met de bevoorrading, bedrijven en overheden waar we met z’n allen afhankelijk van zijn niet met hun administratie. Je zou kunnen concluderen dat computers de overbevolking leefbaar maken.

Computers zijn dus een onmisbaar deel van onze samenleving geworden. Of dat goed is of slecht voor ons in het grote geheel van een leefbare planeet laat ik in het midden. Maar als je beseft hoezeer ze een onderdeel zijn van ons dagelijks bestaan is het verbazend hoe weinig we van computer uitval merken.

Het is net als regen: als je een keer doorweekt op je werk aankomt vervloek je het natte klimaat waar je het mee moet doen. Terwijl het, als je nadenkt en de dagen telt dat je echt doorweekt aankomt, nogal mee blijkt te vallen.

Zen and the art of computer maintenance

‘s Middags ben ik weer naar het postagentschap gefietst. Er hing een bordje: “Door een computer-storing geen service.” Nog steeds in Zen modus stapte ik op mijn fiets en fietste in een stevig tempo naar de stad, zo’n zeven kilometer verder. Het was mooi weer maar toch ben ik kletsnat geworden. Van het zweet. Beweging schijnt goed te zijn voor de mens en met name voor de risicogroep waar wij geeks toe schijnen te behoren. Een kapotte computer heeft in ieder geval een geek achter zijn scherm vandaan weten te weken.


Geschreven door