Toen mijn moeder in mei overleed heb ik lang getwijfeld of ik daar op twitter een berichtje over zou plaatsen. Twitter is voor mij vooral een informatie- en discussieplatform en geen platform voor persoonlijke ontboezemingen. Waarom dan? En wat was het effect?
Schets van mijn activiteit op sociale media
Twitter gebruik ik vooral voor het verzamelen van informatie uit gebieden waar ik in de fysieke wereld geen deel van uit maak. Variërend van journalistieke ontwikkelingen in de VS, sociale ontwikkelingen in Midden-Oosten en Noord-Afrika, van marketing tot democatisering en privacy op het internet. Ik selecteer degenen die ik volg op de extra informatie die ze mij kunnen leveren. In particuliere meningen en ‘fitties’ ben ik minder geïnteresseerd. Een belangrijk uitgangspunt voor mij is: kritiek op meningen en niet op personen.
Facebook is voor mij juist een meer privé-netwerk. Daarop staan mijn foto’s en berichten die persoonlijker zijn. Veel familie, vrienden en mensen die ik persoonlijk ken maken deel uit van mijn kring. Mensen die ik niet ken laat ik niet toe.
LinkedIn gebruik ik helemaal zakelijk en eerlijk gezegd vrij reactief. Daarop hou ik in de gaten welke veranderingen er zijn in de loopbaan van mensen en wat ze presteren.Wie zit nu waar, wie heeft een nieuwe functie, nieuw project etc. Daar reageer ik dan op… gebruik het (nog) niet optimaal.
Troost
Mijn Facebook-vrienden waren vanzelfsprekend op de hoogte van het feit dat mijn moeder plosteling ziek werd en overleed. De bemoedigende berichten en verhalen deden me erg goed. Ik vond het niet vreemd ze daar te krijgen. Immers, ik verwachtte niet anders van deze vrienden.
Op de ochtend van de begrafenis tweette ik “Vandaag begraven we mijn mama. Zware dag. Hoop dat de zon schijnt.” Waarom ik het deed weet ik niet. Waarom wilde ik dit delen op een platform dat voor mij een puur informatieve functie heeft?
Toch deed ik het zonder een reactie te verwachten. Misschien had het wel een puur persoonlijke functie. Soms helpt het als je iets moeilijk kan geloven om het vaak te zeggen. Ik kreeg zulke hartverwarmende reacties, die misschien nog meer aankwamen omdat ik er niet op gerekend had. Mooi en troostend was het wel.
Onderzoek
Vorige week las ik een bericht dat Sonja Utz van het Amsterdam Centre for Social Media een forse EU-subsidie heeft binnengehaald voor het onderzoeksproject ‘Redefining tie strength’ over de gevolgen van social media op de manier waarop mensen emotionele steun en informatie verkrijgen.
Utz: “Sociale media helpen ons om met een groot aantal mensen in contact te blijven: met goede vrienden en familieleden (sterke banden), met kennissen (zwakke banden), met mensen die we nauwelijks kennen of zelfs onbekenden. Volgens onderzoek naar sociaal kapitaal (de voordelen die we uit ons netwerk kunnen halen) geven sterke banden ons vooral emotionele steun, terwijl zwakke banden ons van nieuwe informatie voorzien. Afwezige banden, of nodding ties, zijn banden met mensen die we een knikje geven als we ze op straat tegenkomen, maar waar we verder geen contact mee hebben. Dit soort banden werd lang als nutteloos beschouwd.
Veel mensen voegen afwezige banden op sociale media zoals LinkedIn of twitter toe aan hun netwerk. Kunnen deze banden nu toch een nut hebben? Veranderen sociale media de manier waarop we emotionele steun en informatie verkrijgen?”
Vrijwel alle onderzoek naar interpersoonlijke relaties op sociale netwerk sites is gedaan op Facebook. Facebook geldt als het grootste en meest invloedrijke sociaal netwerk op zowel persoonlijk als zakelijk gebied. Voor het eerst wordt nu ook de functie van LinkedIn en Twitter voor emotionele steun onderzocht. Twitter is in Nederland minder ingeburgerd en wordt regelmatig ‘het rioolputje’ of ‘afvoerputje’ van het internet genoemd. Wat zo mooi begon met opwinding over de snelle informatie en de bijzondere invloed op de Arabische Lente wordt overschaduwd door een beeld van scheldpartijen en onzinnige informatie (“ik ga nu een kopje koffie zetten”).
Mijn eigen ervaringen op Twitter zijn positief.Van LinkedIn hoef ik dat gezien mijn gebruik niet te verwachten. Zwakke of afwezige banden (nodding ties) op social media kunnen wat mij betreft dus emotionele steun bieden. Twitter heeft mij troost geboden en daarom zal ik eerder vage kennissen en onbekenden ook op twitter troost bieden als hun verhaal mij raakt. Ben nieuwsgierig naar de ervaringen van anderen en naar de resultaten van het onderzoek.
