Zo kwam ik in aanraking met het boek Media-ethiek van Huub Evers. Die man zat jaren in de Raad voor de Journalistiek zodat enige verontrusting op zijn plaats is. Die bemoeit zich al jaren met ethische kwesties en doet dat voornamelijk vanuit een achtergrond die niet van deze tijd is. Rekening houden met die, denken aan zus en vooral doen alsof men fatsoenlijk is. Media-ethiek is bedoeld als lesboek voor scholen journalistiek, mensen die werken in de communicatie en reclamemakers. En Huub Evers maakt bovendien dankbaar van de gelegenheid gebruik om webloggers als niet ethisch in de hoek te zetten.

Extreem-links

Op de cover van het boek wordt de vraag gesteld hoe de media moet omgaan met uitlatingen van extreem-rechts. Dat doet het ergste vermoeden. Want in Nederland heeft men na de Tweede Wereldoorlog meer schade en last ondervonden van extreem-links. Zo herinneren we ons de aanslagen van RaRa, spreken linkse politici hun charme uit over de terroristen van de Rote Armee Fraktion en weten we allemaal dat de kogel die Pim Fortuyn velde van een extreem-linkse activist kwam. Het is een raadsel waarom Huub Evers in zijn boek alleen extreem-rechts noemt. Maar het kan erger.

Pim Fortuyn

In het boek worden de uitlatingen van zowel Geert Wilders als Pim Fortuyn behandeld. Grote gemene deler: is het ethisch als de media veel aandacht besteedt aan die uitspraken, omdat ze op die manier een podium bieden aan lieden wiens gedachtegoed kennelijk abject is? Het is echter niet aan de media om dat te bepalen. Een van de grote voordelen van persvrijheid en vrijheid van meningsuiting is nu eenmaal dat die zaken ons in staat stellen om te vernemen welke idioten we tegenover ons hebben. Huub Evers vergeet gemakshalve de hetze die door grote kranten als NRC, Trouw en de De Volkskrant werd gevoerd tegen Fortuyn. Daarbij kwamen gerespecteerde politici als Paul Rosenmoller, Boris Dittrich en Ad Melkert aan het woord die Fortuyn vergeleken met Hitler. Met Fortuyn zou de Holocaust immers weer beginnen. Ethisch? Welnee. Dat is de wereld beschouwen vanuit een ethiek die norm is in kleine kring en niet van deze wereld is. Al die mensen die Wilders en Fortuyn aanhangen zijn immers niet de nieuwe SS.

Webloggen

Huub Evers vindt de edele kunst van het webloggen maar niets. Een beetje weblogger doet immers wat hij zelf het beste vindt en laat zich niets gelegen liggen in de in het boek heilig verklaarde Raad voor de Journalistiek. Zo komt Evers met een uitputtende lijst die termen bezigt als eerlijkheid, objectiviteit en open vizier. We lazen hierboven al hoe dat geldt voor de oude media. Bovendien onderbouwt Evers zijn ethische problematiek met onderzoeken uit het jaar 2000 en ouder. Dat is prehistorie als het om internet gaat. Het medialandschap is veranderd, de kritische houding van webloggers ook en in de ogen van de burger op straat worden weblogs akelig serieus genomen als het gaat om nieuws en ongezouten meningen. De ethiek presenteert zich als vanzelf. Want het zijn de reaguurders die de weblogger op het rechte pad houden. Daar heeft men in de moderne maatschappij geen Raad voor de Journalistiek voor nodig. Laat staan een Huub Evers.

Selectief

Het boek van Evers is zeer selectief. Niet alleen gezien bovenstaande voorbeelden. Zo pleit Evers voor het herzien van media-ethiek omdat we tegenwoordig leven in een multi-culturele samenleving. We moeten rekening houden met elkaar. Het linkse gedachtegoed waarin men vooral weet wat goed is voor de medemens zonder die medemens een stem te geven kan niet duidelijker worden weergegeven. Want een cartoonist is al zo oud als Rome en een kritische, keiharde column moet gewoon kunnen. Ook al is die onder de gordel en oneerlijk. Fuck daarom de ethiek van Evers. Lang leve de vrijheid van het webloggen. En laten we medelijden hebben met de leerlingen die uit dit boek worden onderwezen.


2.756 keer gelezen Geschreven door