Beslist!

Stel je voor: je zit in een brandend huis. Je bent op de tweede verdieping en de vlammen komen steeds dichterbij. Je kunt door het raam naar buiten springen, maar dan breek je misschien je benen. Je kunt ook door de vlammen heen de trap af rennen, maar dan is de kans groot dat je brandwonden op loopt. Maar één ding is zeker; als je blijft zitten verbrand je levend.

Wat ik wil zeggen is; niks doen is ook gewoon een keuze. Wees je hiervan bewust en maak je keuzes expliciet.

Zachte heelmeesters

Een ander voorbeeld. Eentje waar ik managers die moeilijk kunnen kiezen nog wel eens mee confronteer. Het gaat hier om triage; het beoordelen/ selecteren welke patient het eerste geholpen moet worden. Dit gebeurt op een drukke eerste hulp, maar ook op het slagveld. Je bent een legerarts en verantwoordelijk voor het behandelen en classificeren  van de gewonden. Er zijn 1000 gewonden,  maar je hebt maar voor 600 man medicijnen. Wat doe je? Voor het gemak gaan we er van uit dat er 200 zwaar gewonden zijn 700 middelzwaar gewond en 100 lichtgewond.

Als je besluit om medicijnen te geven aan de zwaargewonden is de kans groot dat zij het nog steeds niet zullen redden. Tegelijkertijd zullen de lichtgewonden wel baat hebben bij de medicijnen, maar een botbreuk, hoewel pijnlijk, kan ook wel een dag wachten.

De crux is om je medicijnen dáár in te zetten, waar ze het meeste nut hebben. Want laten we het gedachten experiment eens afmaken;

• als je de zwaargewonden medicijnen geeft, overleeft de helft van hen, de resterende 400 medicijnen gaan naar de middelgewonden, waarvan alle die medicijnen krijgen overleven. De rest niet. De lichtgewonden overleven sowieso. De score: je hebt er 600 gered.
• Als je besluit de medicijnen eerlijk te verdelen over alle gewonden, overlijden alle zwaargewonden. Van de middelzwaar gewonden overleeft de helft. En de lichtgewonden overleven wederom alles. De score: je hebt er 450 gered. Misschien is “eerlijk” delen toch niet altijd het beste?
• Als je besluit alle medicijnen te geven aan de middelzwaar gewonden, overleven de 600 die medicijnen krijgen. De overige 100 sterven. Alle zwaargewonden sterven, maar de lichtgewonden overleven het. De score: je hebt 700 man gered.

En hoewel het misschien een cru voorbeeld is, gebeurt dit dagelijks op vele slagvelden op deze aarde. Daar krijgen mensen met gebroken benen te horen dat ze nog maar een tijdje pijn moeten lijden, en wordt in de hopeloze gevallen helemaal geen energie meer gestoken.

Er zijn mensen die aan de lopende band dit soort vreselijk moeilijke beslissingen nemen. En de enige reden dat ze dit kunnen blijven doen is omdat ze weten dat niks doen, of alle opties een beetje misschien makkelijker, minder risicovol, of eerlijker lijkt, maar het niet is.

Beslissen voor het web

“Wat heeft dit met het web te maken?” hoor ik je keihard denken. Dat zal ik je haarfijn uitleggen. Door de snelheid die het web eigen is, vraagt het ook meer dan we gewend zijn in het bedrijfsleven om snelle, onomkeerbare beslissingen. Want in termen van het web is morgen volgend jaar, en als je dus nu niet beslist, kies je voor niks doen!

En dat betekent ook heel wat voor hoe organisaties zijn ingericht, en de mensen die er werken. Want als je snel wilt beslissen zal je verantwoordelijkheden laag in de organisatie moeten leggen (dicht bij het contactpunt) of er voor moeten zorgen dat er directe toegang is tot de beslissers.

Je moet professionals in dienst hebben die durven te beslissen. Die durven de aandacht te vragen van een manager of een directeur. Geen angsthazen die niet durven kiezen. Want zoals we net hebben gezien, levert dat vaak de slechtste uitkomst op.

Dit betekent dat er nog heel wat te doen is in web-land. Ik ken voorbeelden van organisaties waar de directie wekelijks samenkomt  om te bespreken wat men met de tweets over het bedrijf aan moet. Dan heb je het twee keer niet begrepen…

Maak een testrit met je beslissing

Laat ik duidelijk zijn; ik ben niet voor blind maar knopen doorhakken. Doe zoveel onderzoek als mogelijk en nodig. Maar vooral ook niet meer. Realiseer je de gewenste uitkomst en de invloed van tijd daarop.
En als je dan éénmaal gekozen hebt hoef je niet gelijk 100% er voor te gaan. Jim Collins (Good to Great, Great by Choice) geeft hier een mooi voorbeeld van; als je niet helemaal zeker bent over je keuze, vuur dan een paar “test kogels” af voordat je de “kanonskogel” schiet. Dit betekent zo veel als, wanneer je besloten hebt, begin dan met kleine stapjes met de uitvoering zodat je kunt zien of het werkt. Als dit duidelijk is kun je er vol voor gaan.

Maak je beslissing effectief

Dat brengt mij bij mijn laatste punt; een beslissing is pas een beslissing als de uitvoering is opgedeeld in duidelijke handelingen en iemand hier voor verantwoordelijk is. Tot die tijd zijn het slechts goede bedoelingen. (Vrij naar Peter Drucker, The effective executive)

Dus welke beslissing schuif jij al een hele tijd voor je uit? Neem een besluit en laat je horen!