Het begint er steeds meer op te lijken dat ik echt de enige ben in mijn omgeving die geen Facebook account heeft. Los van een paar links die ik niet kan openen via Twitter, heb ik niet het idee dat ik nou zo veel mis. Of heb ik het mis en lijd ik nu enorm gezichtsverlies?
Populair
Ik weet nog goed dat Hyves werd geïntroduceerd. Ik kreeg een uitnodiging van een vriendin en deed daar heel lang niets mee. Tot ik me op een avond verveelde en besloot toch maar een account aan te maken en eens even rond te neuzen. Er zaten nog niet veel bekenden op en er viel dus ook nog niet veel te zien. Tijden keek ik er niet naar om tot ik de ene uitnodiging na de andere binnenkreeg en werkelijk iedereen op Hyves leek te zitten. En jeetje, wat was ik populair. Mijn vriendenaantal liep in de honderden. Van oud-klasgenoten en collega’s tot bekenden uit de kroeg en vrienden van vrienden, iedereen voegde ik toe. Een grote, gezellige, virtuele bende.
Nieuwsgierig
Mijn fascinatie met Hyves werd vooral gevoed door mijn nieuwsgierigheid. De krabbels vertelden mij precies wat er aan de hand was in iemands leven, ook van mensen die ik eigenlijk niet zo goed kende. Ik vond het heerlijk en kon rustig een uur rondneuzen op Hyves en was dan weer helemaal op de hoogte. Maar de nieuwsgierigheid van mede-Hyvers leek de populariteit van het medium in de weg te zitten. Steeds meer mensen zetten hun profiel dicht, ik ook. In plaats van mensen toe te voegen, begon ik mensen te verwijderen. Andersom werd ik ook verwijderd, want mijn vriendenaantal daalde uit zichzelf. Niet dat ik het erg vond, want met de beste wil van de wereld kon ik vaak niet eens bedenken welke ‘vriend’ ik kwijt was. Ik doe er dan ook eigenlijk niets meer mee. Nou ja, het enige waar ik mijn account nu nog voor gebruik is die ene verjaardag die ik maar niet kan onthouden. Daar is Hyves dan wel weer handig voor.
En nu is er dan Facebook. Ik lees iets over een half miljard gebruikers wereldwijd en vraag me af of ik heel veel mis. Na het Hyves-avontuur sta ik niet te springen om een account aan te maken. En om nu alleen een account aan te maken om de foto’s van de bruiloft van het nichtje van een vriendin te kunnen bekijken, gaat me toch te ver. Die fout heb ik eerder begaan met Plaxo en Orkut, twee netwerken waar ik blijkbaar lid van ben aan de mails te zien, maar waar ik nooit wat mee doe of heb gedaan.
Zakelijk
Twitter en LinkedIn. Dat is het nu wel zo’n beetje. Twee social media waar zakelijk en privé elkaar op een aangename manier ontmoeten en waar ik ook echt iets aan heb. Ik kom er interessante links tegen over mijn vakgebied, ik word er gewezen op leuke en nuttige seminars en er ontstaan leuke samenwerkingsverbanden. En je leest er nog wel eens dat er weer een baby is geboren of dat iemand gaat trouwen. Meer heb ik niet nodig, dus ik geloof dat ik het hier voorlopig ook maar bij laat (scheelt me ook een hoop wachtwoorden onthouden). Tenzij iemand me kan overtuigen waarom Facebook nou echt zo leuk/goed/interessant/nuttig is, want ‘half a billion people can’t be wrong’, toch?
