Web & design

Anekdotes bij de koffieautomaat zijn slaapverwekkend en moppen zijn zó jaren negentig. De woordgrap daarentegen is hip, tijdloos en vooral geen tijdverspilling. Lekker makkelijk en klaar voordat je je handomdraai zelfs hebt gemaakt.

We kennen ze allemaal: de gladde verkoper die zijn zinnetjes net even te smooth op je afvuurt. Stel: je wilt een koelkast aanschaffen. Terwijl de verkoper je overspoelt met positieve ditjes en datjes over je toekomstige product, ga je twijfelen.

De herfst geeft een serieus gevoel. Wind, regen, teruglopende temperaturen, donkerte in de vroege middaguren… Eigenlijk zou je het liefst lekker lang in je bed willen blijven liggen. Behaaglijk warm onder je dekbed of op de bank met een makkelijk outfitje.

Dat Android toch best cool is weten we eigenlijk al (ja ook jullie, appelaars). Nu kom ik dit mooie dingetje tegen, dat draait op Android: de Vega Android Tablet. Hij is nog niet te koop.

Deze week werd ik getroffen door een video. Ik had ook kunnen schrijven ‘geraakt’ of ‘omver gekegeld’. Het was geen video van een poes die piano speelt of van een motorrijder die na een overenthousiaste wheelie besluit zijn helm eens aan een grondige test te onderwerpen.

oor de gadget-liefhebbers die willen afvallen (of aankomen) is er nu een weegschaal met wifi-verbinding

Erg koud is het deze winter nog niet. Maar je weet nooit wanneer opeens de sneeuw zo de lucht uit komt vallen (ik blijf hopen). En als het eenmaal zo ver is, heb je een goed hoofddeksel nodig.

Contentgirl 2009. Wie wil er niet met die titel vandoor gaan. Nou, dat kan nu. Want dit jaar gaan we prijs voor het eerst uitdelen (maar zeker niet voor het laatst). Maar wie verdient nou die titel?

Zo af en toe kom ik op mijn webomzwervingen dingen tegen die echt megafreaky zijn. Vaak vind ik die dan op andere blogs en deel ik dan ook alleen de link via Twitter, in plaats van het werk van het originele blog over te nemen.

Een hand-in-handleiding voor het opstellen van een persbericht.

Afgelopen week keek ik naar de stapel naast onze lectuurbak: verzonden papier van de ideële instellingen die ik steun of ooit gesteund heb. Licht chagrijnig bladerde ik de stapel door, die vervolgens in zijn geheel in de oudpapierdoos is verdwenen. “Lieve goede doelen”, praat ik in mezelf, “al dat papier waar niemand wat mee doet, moet dat nou?”

Social media breekt nog niet echt door. Ja we Hyven wel, maar twitteren foursquaren en andere fijne toepassingen gebruik ik alleen maar samen met de online vakbroeders (m/v) en niet met mensen van wie ik echt wil weten wat ze doen, waar ze zijn en wat ze weten: mijn IRL vrienden en mensen die ik nog niet ken! Waarom?