De werknemer in het naastgelegen kantoor
Het is echt voorjaar. De werkplek is naar buiten verhuisd. Het kantoor naast mij wordt gebruikt door een hoogbejaarde maar fiere kip en links van mij ligt een Terriër van de zon te genieten.
Helaas was de laptop zonder fut in de accu dus die ligt binnen bij te tanken. De mobiel op de tuintafel is al veel onafhankelijker: die wordt opgeladen door de zon dankzij de Solio zonnelader die de drie vleugels heeft uitgespreid in een bijna rituele houding van zonaanbidding.
En het schrijven? Geloof het of niet: pen en papier. Wanneer je dit leest zal het geschrevene de digitale stappen hebben doorlopen die nodig zijn om het Internet te bereiken. De basis wordt echter gelegd door gereedschap dat aanzienlijk langer mee gaat dan een laptop accu.
Is de zon me in de bol geslagen? Durf ik op een blog gericht op gadget-chicks te schrijven over stroomloos schrijven? Durf ik hier de evangelisatie van pen en papier te praktiseren? Vrees niet, de iPod die dit schrijven begeleidt en de mobiel op de tuintafel zijn het bewijs dat ik nooit ver van mijn gadgets ben verwijderd.
Aan de andere kant werkt het heel bevrijdend om weer eens pen en papier te beroeren. Geen afleiding door Twhirl, geen mail alerts, geen verleiding tot browsen met het matig geldige excuus dat het ‘research’ is. Lekker even ‘stream of consciousness‘ van me af schrijven.
Terwijl de zon de mobiel laadt en het stroomnet de laptop, krijgen de gedachten de vrije loop. Wat mij betreft is de zomer van harte welkom. Het seizoen waarin de meest draagbare laptop, het schrijfblok, mij weer bevrijdt van het bureau. Het kantoor is daar waar mijn schrijfblok beschreven kan worden: achtertuin, terrasje, waterkant of een bankje in het park.
En het kantoor naast mij? De bejaarde werknemer, die slechts haar tijd uitzit en eigenlijk al lang met pensioen is maar we laten haar maar in de waan van nut, zij is blij met het gezelschap. Ik hoor zo af en toe een zeer tevreden “Tôk“.
